zaterdag 25 januari 2014

En we zitten nog in Antwerpen

En Lore ligt nog steeds op intensieve neonatologie in Antwerpen.

Ze doet het redelijk, maar sinds drie dagen valt ze af. En dat zou niet mogen.
Ze heeft nog steeds veel last van diarree. Wat ook niet normaal is, maar ze vinden geen oorzaak.

Dinsdag staat er nog een groot onderzoek op de planning. Hopelijk komt daar niets uit, want anders staan we voor een zware operatie.

Is dat goed, en krijgen ze het gewicht en de diarree wat meer onder controle, dan mag ze misschien eind volgende week naar het ziekenhuis van Mol.


Daar zijn we op 5 minuutjes, nu zonder files meer dan een uur.

Het valt me ongelofelijk zwaar, er zijn al heel wat traantjes gevloeid. Telkens ofwel Tess achter laten bij de grootouders, of Lore in het ziekenhuis. Mijn hart is meermaals in twee gescheurd deze dagen.

En dan besef ik, als ik daar rondom me kijk, dat wij nog bij de "gelukkigen" zijn.
Kindjes van minder dan een kilo, kindjes met problemen die nooit opgelost zullen raken. Mama naast ons zit er al bijna 12 weken. Kindje is al twee keer geopereerd.

Lore doet het, op wat hulp van infuus/ medicatie, helemaal alleen. Veel hangen er aan beademing, kunnen niets zelfstandig.
Wij mogen ons meisje elke dag vastpakken, ik mag ze af en toe borstvoeding geven. Of proberen, want langer dan 5 minuten is te vermoeiend voor haar.


Dus ik weet wel dat het veel erger kan zijn. Maar toch, je kind zover weg achter laten, zo klein nog... Het is echt hartverscheurend.

1 opmerking:

  1. ach ik had hier graag goed nieuws gelezen. Dus nog niet mee naar huis. Maar geef de moed niet op en denk positief. Zo'n kleintje voelt dat ook hoor als je wat teneergeslagen bent.Knuffel ze maar eens extra in mijn plaats en voor jou een dikke zoen! Laat ik de papa niet vergeten :een schouderklopje voor hem.

    BeantwoordenVerwijderen