donderdag 12 maart 2015

Verhaal van Lore

Voor een blog over vroeggeboorte heb ik ons verhaal van Lore eens neergepend.

Wie het graag ook eens leest, ik zet het even hieronder.


Ellen, mama van Lore vertelt :
Lore 2

“Na een prachtige eerste dochter wilden wij graag een broertje of zusje voor haar. En zo tof, we waren vrij snel zwanger.Deze keer ging ik extra genieten, want we gaan het bij twee kindjes houden. Dus de laatste keer zwanger, dat is toch speciaal.
Wat keek ik ook uit naar de geboorte, en hopelijk deze keer wel mijn kindje direct mogen vasthouden. Bij mijn eerste zwangerschap waren er complicaties, en werd Tess direct meegenomen voor onderzoeken. En mocht ik ze pas later zien, in de couveuse. Oh wat had ik dat gemist, mijn dochter niet mogen vastpakken. Dat zou deze keer vast helemaal anders zijn, toch..(Tess, mijn oudste, is trouwens geboren op 39weken)

Maar spijtig genoeg was deze tweede zwangerschap al vanaf het begin niet fijn. Regelmatig bloedingen, zonder reden.Ook hadden we, volgens de berekeningen (nekplooimeting,…) een verhoogd risico op een gehandicapt kindje. Jeetje, dat was wel even schrikken. Maar we moesten bloed laten trekken, en dan zagen ze meer.
Wat een schrik, nog een verhoogd risico. Wat nu, vruchtwaterpunctie of NIPT test. We zijn voor de NIPT test gegaan, dat brengt minder risico met zich mee.
Na lang wachten het verlossende mailtje, alles was in orde. En het werd een zusje.


Lore1

Daarna bleek dat ik zwangerschapsdiabetes had. Gelukkig heb ik dit met een dieet goed onder controle kunnen houden. Maar toch weer een opdoffer. 2de kerstdag begon de rollercoaster dan echt. We moesten bij mijn ouders gezellig gaan eten. Maar ‘s morgens bij het opstaan verloor ik rood helder bloed. Direct naar het ziekenhuis. Daar ben ik een nachtje ter observatie moeten blijven, maar echt iets gevonden is er niet. Sindsdien is het bloeden niet helemaal meer gestopt.
Een twee weken later terug op controle bij mij gynaecoloog. met mijn dochtertje was alles gelukkig in orde. Maar mijn baarmoederhals was ondertussen al verkort en verweekt. Niet goed! Veel rusten dus. Helaas moest ik op vrijdag naar de diabetesspecialist. Dit kon absoluut niet verzet worden, ze hadden nergens een plaatsje over. En daar voelde ik al, dit gaat niet goed. Hij zit helemaal achteraan het ziekenhuis, en er kon niemand mee rijden toen. Het leek wel of mijn dochter zakte met elke stap die ik zette.
Helaas bleek ik gelijk te hebben. De dag nadien, op zaterdag, zijn mijn vliezen gebroken. Ik was net naar het toilet geweest, en toen ik in bed wilde stappen voelde ik het. Ik wist ook direct dat dit niet goed was. Snel de grootouders opgebeld voor de grote zus, en dan direct richting spoed. Het bleek natuurlijk vruchtwater te zijn, en ik had al weeën. Direct longrijping, weeënremmers..
Toen was ik net geen 33 weken zwanger. Dan gaat er vanalles door je heen, maar ik onderging maar. Ik dacht, doe maar, al wat nodig is.
De dag nadien, op zondag, werd beslist van me met de ambulance over te brengen naar het UZA. Omdat ze in ons regionaal ziekenhuis niet uitgerust zijn voor zo’n kleine baby’s. En eigenlijk gaf me dat ergens ook een geruststelling. Daar is ze in goede handen. Daar zijn ze ermee vertrouwd.
En liever nu mij zwanger weg brengen, dan na de bevalling de baby, want dan is er kostbare tijd verloren gegaan.

Van de rit naar daar, of het aankomen in het UZA weet ik nog weinig. Alles gaat op de automatische piloot. Gelukkig was mijn man ook snel daar, dat geeft toch een veiliger gevoel.
De weeënremmers leken hun werk te doen, ik had de hoeveelheid longrijping gehad die nodig was. Tot ze op maandag een uitgebreide echo deden. Daarop bleek dat mijn dochter serieus opgezette darmen had. Dit kon niet wachten, ze moest geboren worden, en snel.
Wat ik wel fijn vond, was dat de kinderarts dr. Blom, een hele duidelijke uitleg kwam geven. Met de positieve kanten, maar ook de negatieve. Zo wisten we waar we voor stonden.
We mochten ook een kijkje nemen op de afdeling, en dat is ook wel fijn. Zo weet je al een beetje wat te verwachten.

We wisten toen ook dat ze dachten dat onze dochter vrij snel een zware operatie moest ondergaan. Dat de darm niet juist aangehecht was, of iets dergelijks.
Op de tweede plaats van oorzaken stond mucoviscidose.
Toen voelde ik toch de grond wegzakken onder mijn voeten. Dit was zwaar, heel zwaar.


De bevalling
Maar we moesten door, en nu werd de bevalling in gang geholpen. Zo raar, eerst alles om het tegen te houden, nu alles om het op te wekken.
Dinsdag in de vroege morgend begonnen de weeën wat op te komen. Een paar uurtjes later begon de hartslag van ons meisje te zakken, en werd vrij snel besloten tot een spoedkeizersnede. Daar had ik eigenlijk zoveel schrik voor, maar op die moment onderging ik weer. Alles mochten ze doen, alles voor ons meisje.
Ik kreeg epidurale, een vrij hoge dosis omdat het zo snel moest gaan. Daar ben ik vlak na de bevalling nog echt ziek van geweest. Ik dacht toen effe, ik ga nooit mijn dochter kunnen zien, zo slecht was ik ineens.
Maar ineens was ze er. En er kwam zelfs een klein geluidje uit. Echt huilen kon je het niet noemen, maar voor mij was dat een hele geruststelling.
Direct meegenomen, en van zodra ze stabiel was mocht de trotse papa bij haar. Ik heb ze iets later mogen zien, in haar glazen huisje. Weer geen kindje mogen vasthouden direct na de bevalling. Dat doet tot de dag van vandaag nog pijn.

Onze prachtige dochter Lore woog 2.150kg en was 46 cm groot. Best goed dus, voor een kindje van haar leeftijd.
Ons meisje heeft hard moeten vechten. Ze had zware darmproblemen, constant bloederige diarree. Verschrikkelijk vond ik het, als ik mocht helpen met haar pampertje. Leuk dat ik mocht helpen, maar dan zag ik ook hoe pijnlijk het was voor haar.
Het slechtste wat ik kon doen, was opzoeken op internet, over darmoperaties, mucoviscidose. Tot midden in de nacht. Nooit doen, want achteraf bleek het bij ons helemaal anders.

Lore3

Een paar dagen na de geboorte, bleek er geen opstopping of dergelijke in haar darmen te zitten. En ook mucoviscidose leek minder en minder waarschijnlijk. Maar waar kwam dan die diarree vandaan?
Na een week of twee werd overgeschakeld op een lactosevrije kunstmelk ipv borstvoeding. Om te zien hoe ze hierop reageerde. En toen begon het iets of wat te beteren. Gelukkig, want wat als ze maar bleef afvallen? De specialisten waren daar eerlijk in. Het heeft er een tijdje echt niet goed uitgezien.
Maar kijk, een week of 3 na de geboorte begon de diarree te verminderen. Wat een “opluchting”. En we verhuisden van intensieve naar n-ster. In afstand een klein verschil, maar voor ons een wereld van verschil.
Na 4 lange weken mocht ze naar het regionaal ziekenhuis verhuizen. Met een klein hartje bij ons. We waren het er al zo gewoon, kenden er iedereen. Maar dat went ook weer snel natuurlijk.
Alleen de eerste dag was ik wel teleurgesteld. Ze vonden dat Lore haar buikje wat opgezet was, dus de kinderarts had haar een lavement gegeven. De moed zonk in mijn schoenen. Mijn meisje had zolang moeten vechten tegen de diarree. Ze was er eindelijk vanaf, en nu veroorzaakten ze het terug. Ik had zo’n schrik dat ze er weer niet vanaf zou geraken.
Maar gelukkig ging het wel goed. Alleen het zelf drinken had ze nog moeite mee. Maar eens dat lukte mochten we, na nog eens 3 weken regionaal ziekenhuis, naar huis!!
Ze heeft nooit nog last gehad van haar darmpjes, we gaan wellicht nooit weten wat de echte oorzaak was. Ze vermoeden een draai in de darm ofzo, die zichzelf gecorrigeerd heeft.
Ondertussen zijn we een jaar verder. En Lore doet het goed. We gaan wel nog altijd naar de kine, elke week. Ze heeft een ontwikkelingsachterstand. Maar de kinderarts en de kinesiste hebben er een goed oog in. En wij ook. Ze doet het goed, op haar tempo, en dat is perfect zo. Onze flinke meid. Onze lieve dochter, en lieve zus. “

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen