zondag 18 oktober 2015

Ode aan mijn lieve schat.


Gisteren hebben we onze Seppe moeten laten inslapen, en jeetje wat doet dat pijn.

Ik had Seppe al toen ik nog alleen woonde. We hadden echt zo'n goede band, want tja, hij was mijn man in huis natuurlijk.
Toen leerde ik Nico kennen, en ja, ik kwam dus in een pakketje met Seppe, en nog 2 katten.


 
 
Hier was hij nog zo mini. Ongelofelijk.
De laatste tijd werd hij wel wat mager, maar hij was al 9 en half, dus echt abnormaal was het niet. Dat is trouwens voor een Berner Sennen al een flinke leeftijd.

Gisteren voormiddag leek er nog niets aan de hand. Namiddag kregen we bezoek, en normaal blaft hij altijd als er iemand aan de deur is, en deze keer niet. Vonden we al raar, maar erg zag het er nog niet uit.

Tot 's avonds, ineens zat er nog amper leven in. Jeetje, zo schrikken. Gelukkig was onze eigen dierenarts van wacht. En wat we al vreesden bleek waarheid, hij kon niet meer geholpen worden.

Zo plots, en ineens zo snel gegaan allemaal.

 
Lieve Seppe, wij gaan je zo ongelofelijk missen. Tess en Lore gaan straks naar je wuiven, voor hun ben je een sterretje hoog in de lucht. Stiekem hoop ik het ook, dat je het leuk mag hebben aan de andere kant van de regenboog. Ik gun het je zo lieverd. Dikke dikke knuffel.

1 opmerking:

  1. Dat doet pijn. Kan er van meespreken. Je bent een lief huisgenootje kwijt die jaren na elkaar alle lief en leed met je gedeeld heeft. Hij wuift als een sterretje aan de hemel naar jou!

    BeantwoordenVerwijderen