zondag 15 november 2015

Ongeloof

Deze morgend zegt mijn dochter van 3: mama, ik heb bang van de monsters. En ik antwoord, zoals meestal, maar meisje toch monsters bestaan toch niet. Mama is bij je, er kan niks gebeuren.
Maar in mijn hoofd denk ik, monsters bestaan wel. En ik als mama kan je helaas niet tegen alles beschermen. Als er een gek in het rond begint te schieten sta je machteloos.

Ik ben bang, bang voor de toekomst van mijn kinderen. Wat gaan ze nog meemaken in hun leven, in de toekomst. Ik gun ze, en iedereen met hun, een onbezorgd leven. Met niet meer zorgen dan die van elke dag, de kleine dingen.

Wat me ook bang maakt zijn de mensen die uit zijn op wraak, maar dan wel op de verkeerde mensen. Ik lees en hoor dat de vluchtelingen ineens de schuld zijn van alles. En pas op, ik ben niet naïef, er zitten zeker rotte appels tussen.
Maar de meerderheid van die mensen is op de vlucht voor datzelfde waarvoor wij nu schrik hebben.


Maar nu ga ik nog wat spelen met mijn kindjes. Want zolang ze het nog niet beseffen wil ik hun onbezorgd laten zijn.

1 opmerking:

  1. je moet kinderen niet te vlug belasten met onze angsten. Daar komen ze zelf wel op tijd achter ,wat goed en wat kwaad is. De onzekerheid maakt ons allemaal wat angstig, want waar zit het gevaar en hoe komen mensen erbij om anderen kwaad te berokkenen en vooral om welke reden..

    BeantwoordenVerwijderen